Να κερδίσουμε – λαμβάνοντας τα περισσότερα likes – στον διαγωνισμό Personal-Style icon, που διοργανωνεί το fashion site http://www.stylewatch.gr με έπαθλο ένα ζευγάρι παπούτσια super fabulous (δεν τα λες παπούτσια, φετίχ τα λες) Manolo Blahnik!
Γιατί εμάς
Γιατί θα τα φορέσουμε, δεν θα μας φορέσουν…
Τα MANOLO’S θεωρούνται έργα τέχνης, ιερά τοτέμ στον χώρο της μόδας και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζονται. Κι εμείς το ξέρουμε πολύ καλά αυτό!

Προεκλογικός αγώνας
Σταλθήκαν 2000 μηνύματα, αναρτήθηκαν 600 posts, δημιουργήθηκε ένα group υποστήριξης κι ένα video.

Πυρομαχικά που χρησιμοποιήθηκαν (σε αριθμούς)
Φορέσαμε είκοσι φορέματα η καθεμία, μέχρι να καταλήξουμε στο καταλληλότερο.
Παρατάξαμε στρατιές από 12ποντα, για να επιλέξουμε ανάμεσα τους.
Ξοδέψαμε 10 κιλά foundation σε υγρή μορφή, 4 σκευασίες σκιά σε ελεύθερη σκόνη, 5 compact πούδρες, 3 mascara με micro extension, 6 gloss και 3 ιριδίζοντα blusher.
Ένα καναπέ, μια καρέκλα, 8 κιλοβατώρες ρεύμα και την φαντασίας μας.
Επίσης, μας ενέπνευσαν τα fashion icons Victoria Beckham, Sharon Stone και Έφη Σαρρή

Απώλειες
Μας κατέβηκε το αίμα στο κεφάλι και μας ανέβηκε η πίεση.
Πόνεσε ο καρπός από το χτύπημα στον τοίχο, με αποτέλεσμα να επιστρατευτεί ελαστικός επίδεσμος.
Το σπίτι για να επανέλθει στην αρχική του μορφή βοήθησαν 2 Φιλιππινέζες
και 3 βαστάζοι.

Για όλους αυτούς τους λόγους, κι άλλους τόσους, πιστεύουμε πως τα Manolo’s μας αξίζουν.

Πρώτα δείτε το video μας: http://www.youtube.com/watch?v=pbojc1DVdd8

Μετά, FOLLOW THESE LINKS & VOTE 4 US!

Katrin: http://www.tinyurl.com/vatraxokoritso

Alex: http://www.facebook.com/photo.php?pid=455835&o=all&op=1&view=all&subj=101712717468&aid=-1&id=1530947337&oid=101712717468&ref=mf

Ακόμη κι αν δεν κερδίσουμε, ο διαγωνισμός αυτός ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία για μια δροσιστική – μα πάνω από όλα χιουμοριστική – βουτιά στο κόσμο της μόδας και της φαντασίας!

Η ανεύρεση σπιτιού – μέσα στο ελάχιστο χρονικό διάστημα που είχαμε στην διάθεση  μας – ήταν πολύ δύσκολη υπόθεση, ειδικά για μας που δεν γνωρίζαμε καλά την Αθήνα και τις γειτονιές της. Και ενώ διαφωνούσαμε για τα τετραγωνικά, τον όροφο και την τιμή του ενοικίου, σε ένα πράγμα ήμασταν απολύτως σύμφωνες… Θα βρίσκαμε σπίτι στο κέντρο, ο κόσμος να γυρνούσε ανάποδα… Και βρήκαμε αυτό το παλιό, αλλά τρελά βολικό (συμπαθητικό το λες…) δυάρι στο Παγκράτι με τη free  ADSL, που όμως οι ντουλάπες του δυσκολεύονται να φιλοξενήσουν τα άπειρα ρούχα και τα 180 ζευγάρια παπούτσια μας. Και πάλι όμως, σταθήκαμε τυχερές. Μια κολλητική φίλη, που θα λείπει για μεγάλο χρονικό διάστημα στη Θεσσαλονίκη, μας παραχώρησε το δικό της υπέροχο σπίτι στο Κολωνάκι για να μένουμε όσο γουστάρουμε, μοναδική προϋπόθεση να το φροντίζουμε… Και κάπου εκεί ξεκινούν τα προβλήματα. Τώρα πια, μπορεί να έχουμε δύο σπίτια και να μένουμε σε όποιο θέλουμε, αναλόγως με την δουλειά, τα κέφια μας και το που μας ξημερώνει η μέρα, αλλά επίσης έχουμε και δύο σπίτια να καθαρίζουμε. Πράγμα που όπως θα δείτε και στο βίντεο δεν είναι και τόσο εύκολη υπόθεση….

Το ραντεβού με τον Κίμωνα στέφθηκε με πλήρη αποτυχία. Ήταν όπως ακριβώς τον περίμενα, κι ακόμη καλύτερος, δυστυχώς. Εντυπωσιακός και ατσαλάκωτος! Χωρίς τεθλασμένες  γραμμές, χωρίς θολά σημεία, χωρίς ορατές πληγές… Λες και τίποτε κακό δεν είχε συμβεί ποτέ στην ζωή του. Λες και δεν χρειάστηκε ποτέ να ξορκίσει κανέναν δαίμονα, να ξεπεράσει μιαν αποτυχία ή έστω να χωνέψει μια χυλόπιτα… Χωρίς καμιά κακή συνήθεια, καμιά αδυναμία, εκτός από την περίφημη σοκολάτα  του «Le Cafe De Paris» στο Monte Carlo και το dry Martini, όπως έσπευσε να με ενημερώσει, κάτι που ενίσχυε ακόμη περισσότερο το ατσαλάκωτο παρουσιαστικό του και τον έστελνε miles away από μένα και την λαϊκή καταγωγή μου…

Με περίμενε καθισμένος, χαλαρός, λαμπερός, κι έτσι όπως σηκώθηκε για να με υποδεχτεί, αν κρατούσε κι ένα φωτόσπαθο εύκολα θα τον παρομοίαζα με τον Obi-Wan Kenobi. Με είχε ήδη αξιολογήσει, κατατάξει και αρχειοθετήσει στον ταχτοποιημένο του εγκέφαλο. Μου πάσαρε τον πρόλογο του με μεγάλη ευκολία, νεράκι τον ήξερε τον ρόλο, θα τον είχε επαναλάβει πολλές φόρες φαίνεται στο παρελθόν… Φταίμε κι εμείς, οι γυναίκες, που οι άνδρες νομίζουν πως έχουμε ανάγκη από ψεύτικους προλόγους και να τους κάτσουμε. Μια έτσι, μια αλλιώς, τους έχουμε μπερδέψει…

«Είσαι καταπληκτική γυναίκα, όμορφη με απίστευτο χιούμορ, απορώ πως έχεις μείνει μόνη… Θέλεις να κάνεις οικογένεια, θα ξαναπαντρευόσουν, εννοώ αν έβρισκες τον κατάλληλο;…»

Δεν έχει νόημα να κουράζω άλλο το word κι εσάς μαζί. Τα περισσότερα από όσα είπε ο Κίμωνας εκείνο το βράδυ, δεν απείχαν και πολύ από την κλασσική ευχή, για παγκόσμια ειρήνη, που ξεστομίζουν με ευκολία οι φιναλίστ στον τελικό των  καλλιστείων. Δεν έχουν ιδέα περί τίνος πρόκειται, αλλά θεωρούν πως είναι μέρος της παράστασης αυτή η συγκεκριμένη ατάκα. Άλλος κάνει τα πάντα για ένα στέμμα, άλλος τα πάντα για να πηδήξει… Έτσι είναι η ζωή, είτε το θέλουμε είτε όχι.

Και οι φλώροι και οι μάγκες ακριβώς το ίδιο πράγμα έχουν στο μυαλό τους, απλώς οι δεύτεροι για να σε πηδήξουν δεν θα εκθειάσουν το μυαλό σου, αλλά τα βυζιά, τον κώλο ή τα πόδια σου…

Κατερίνα

Τι να πω. Της τα είχα πει εγώ…

Η Κατερίνα ακόμη μια φορά έκανε βλακεία. Της το είχα πει εγώ, πριν αποφασίσει να βγει με τον Τομ Κρουζ… «Μην πας. Τον χρόνο σου θα χάσεις. Μην πας!…». Αλλά εκεί αυτή… Δεν ξέρω τι συμβαίνει με αυτό το κορίτσι, πάντα την τραβά αυτό που δεν της ταιριάζει, πάντα την ελκύουν άνθρωποι που δεν έχουν καμιά σχέση με την ίδια. Δεν καταλαβαίνω. Της τα έχω πει, μην νομίζετε… Δεν θα τα διαβάσει εδώ για πρώτη φορά. Τα ξέρει. Την γνώμη, την ξέρει. «Μην πας της είπα», εκεί αυτή, αγύριστο, πεισματάρικο κεφάλι. Από το πείσμα της τα τραβάει όλα. Κι όταν την πατάει, πάλι στο πείσμα της οφείλεται. Αυτό δεν την αφήνει να αποδεχτεί ότι απέτυχε, αλλά σαν δολοφόνος γυρίζει γύρω-γύρω από τον τόπο του εγκλήματος, μέχρι να κουραστεί και να προχωρήσει παρακάτω, για τον επόμενο φόνο… «Άφησέ τα» της λέω, «πήγαινε παρακάτω. Κλείσε τους λογαριασμούς σου. Είπες ξεείπες, τέλος τώρα. Και τι έγινε; Σιγά… Προχώρα ρε, μην ασχολείσαι με τους ηλίθιους!…»

Στην ζωή δεν πρέπει να δίνεις μόνο ευκαιρίες, αλλά και να διαγράφεις. Καταστάσεις και ανθρώπους. Όσο επίπονο κι αν είναι αυτό, άλλο τόσο αναγκαίο είναι. Διαγράφεις και προχωρείς. Τόσο απλά.

Άλεξ

Οι φίλοι μου γνωρίζουν – και σπάνε πλάκα εις βάρος μου – οι γνωστοί μου απλώς υποψιάζονται, οι αναγνώστες μου θα το μάθουν μόλις σήμερα…

Πεθαίνω για του φλώρους, του άνδρες φλώρους. Ειδικά εάν ο φλώρος τυγχάνει και κουλτουριάρης, μπορεί να τυλωθώ από την επιθυμία και το πάθος μου, και με μάτια κλειστά να υπογράψω το συμβόλαιο της αιωνίας υποταγής μου, για τα γυαλιά του μόνο….

Δώσε μου άνδρα ξενέρωτο και πάρε μου την ψυχή. Nerd, geek, πρώτο θρανίο πίστα, γυαλάκια, αγύμναστο, αγάμητο, παιδί της σφαλιάρας και των κβάντα, ΠΕΘΑΙΝΩ!…

Δεν μπορώ να το εξηγήσω, το πώς μου προέκυψε αυτή η ιδιαίτερη προτίμηση –διαστροφή πες καλύτερα – εννοώ… Δεν μου ταιριάζουν άλλωστε αυτοί οι άνδρες. Συνήθως, μασάνε τα λόγια τους, επιλέγουν μικρά ψέματα, καθώς δεν αντέχουν τις μεγάλες αλήθειες, τρομάζουν από την ορμητικότητα μου, συρρικνώνονται, αλλά δεν παύουν ποτέ να με γοητεύουν… Τι κι αν τον αλήτη τον άνδρα τον πιάνω γκόμενο, ζω μαζί του ή τον παντρεύομαι… Τον φλώρο, τον μυγιάγγιχτο είναι που ερωτεύομαι, που πάει στην τουαλέτα κουβαλώντας το lap-top μαζί του – μη χάσει κάνα update –  αυτός μου κλέβει χρόνο από τον ύπνο μου και ώρες από της μέρες… Στοιχειώνει τα όνειρα μου και με κάνει να ονειροπολώ μια φανταστική βαρκάδα, κατά την οποία εγώ θα τραβάω κουπί, ενώ αυτός θα φοράει σωσίβιο και θα ελέγχει τα σωστικά για φακούς, φωτοβολίδες κινδύνου και ξηρά τροφή…

Και δεν είναι να πεις πως με βολεύουν ως επιλογή, ακριβώς το αντίθετο, δεν ξέρω ούτε πώς να τους φερθώ ούτε τι να πω! Μου προκαλούν αμηχανία και δέος, λες και βρίσκομαι μπροστά σε μια νέα ήπειρο κάθε φορά. Σχεδόν τίποτε από όσα λέω και κάνω, παρουσία ενός φλώρου-nerd τύπου, δεν είναι φυσική προέκταση του χαρακτήρα μου. Αδυνατώ να αφήσω το προσωπικό μου αποτύπωμα πάνω στο χλωμό χαλαρό κορμί τους, άσε που συνήθως μελανιάζουν και μετά διαμαρτύρονται…

Ο φλώρος ο άνδρας, μαζί με τα μελαχρινά κοντοπούτανα, είναι προσωπική μου εργολαβία. Και δεν ξέρω ποιος διάολος τους έχει στείλει για να με τιμωρήσει, αλλά τα έχει καταφέρει μια χαρά μέχρι τώρα…

Υ.Γ.: Πάλι τσίμπησα, ετοιμάζομαι  να βγω ραντεβού, με φλώρο φυσικά. Το βατραχοκόριτσο θα μετατραπεί σε φλωροτάπητα για να προσγειωθεί άλλος ένας φλώρος, ακόμη μια φορά…

Αν, και κατά πόσο πράττω σωστά, θα φανεί στη νεκροψία… ( θα το δείτε στην συνέχεια εννοώ…)

(to be continued)

Στην Αθήνα τα πράγματα δυσκόλεψαν. Η πόλη τεράστια, η κίνηση στους δρόμους απίστευτη, η δουλειά απαιτητική, οι αντοχές μας μικρές, οι άνδρες φλώροι…

Το φετινό καλοκαίρι, σε αντίθεση με το περσινό – που το περάσαμε ολόκληρο στην Σαντορίνη – λόγω των νέων συνθηκών, θα αναγκαστούμε να παραμείνουμε κολλημένες εδώ. Κανονικές διακοπές – απ’ αυτές που βγαίνεις από τις συνήθειες και τα κανονικά σου ρούχα δηλαδή και κυκλοφορείς με μαγιό, Havaianas και Thai fisherman pants – δεν θα κάνουμε, αλλά αυτό δεν μας πτοεί.

Για να την βγάλεις καθαρή – καλοκαιριάτικα – σε πόλεις χαώδεις και ακριβές, όπως η Αθήνα, πρέπει να είσαι εφευρετικός. Όχι μόνο ν’ ανακαλύπτεις το πιο σύντομο δρομολόγιο για να πας στη δουλειά σου, το πιο φτηνό εμπορικό για να κάνεις τα ψώνια σου, αλλά και χώρους δίπλα απ’ το σπίτι σου όπου θα πίνεις τον καφέ και το ποτό σου, θα κάνεις το μπάνιο σου, θα λιάζεσαι στον ήλιο και θα μαυρίζεις από το καυσαέριο.

Εμείς, τους έχουμε εντοπίσει και σας τους παρουσιάζουμε. Ελάτε να τους ανακαλύψουμε παρέα, να τους σχολιάσουμε και γιατί όχι να τους βαθμολογήσουμε…

Η Αλεξάνδρα, πριν 3 μήνες, γνώρισε στο facebook τον Camilo, έναν νεαρό άνδρα από την Μπογκοτά της Κολομβίας. Κι ενώ μιλούσαν καθημερινά επί 15 μέρες, εκείνος ξαφνικά εξαφανίστηκε Από τότε μένει συνεχώς συνδεδεμένη στο net, βράδυ-πρωί, μπας κι επιστρέψει Εγώ την κοροϊδεύω και της λέω, ότι μάλλον θα είναι drag dealer και θα τον έχουν συλλάβει και πως ίσως θα πρέπει να ψάξει στην εγχώρια αγορά, για νέο αμόρε